مهسا طایع:  آقای رئیس جمهور!
این مادر تکه های کودکان اش را از میان سیاست های شما جمع می کند نه از میان انفجار تروریستی! راستی وقتی که شما نه به عنوان یک رئیس جمهور که در قالب یک پدر، در خلوت خانه ی تان، دل به حلاوت خنده ها و شیطنت های کودک تان می سپارید، به رخدادهایی چون حادثه صبح دوشنبه کابل چگونه نگاه می کنید؟ آقای رئیس جمهور! وقتی در بده بستان های دیپلماتیک، از رفتارهای احساسی، هیجان آمیز و نسنجیده پرهیز نمی کنید... شمایی که با تطمیع این یا آن گروه مسلح با هدف خنثی سازی موقف آنان، تنها، به فکر آرامش کاخ ریاست جمهوری خود تان بودید!

 به کدامین گناه کشته شدم؟!

 آن قدر در همه ی سال های زندگی مان شنیده ایم که شرایط افغانستان حساس و بحرانیست که حالا کاربرد این واژه در توصیف کنونی کشور معنای خود را از دست داده است.
سوگمندانه باید گفت که شرایط امروز در افغانستان بسیار شکننده تر و نامطئن تر از دیروز است و چشم امید بستن به بازی سیاستمداران هم جز دامن زدن به یأس و دل زدگی نتیجه دیگری در پی ندارد. مردم تماشاگر صحنه های هستند که هیچ سهمی را برای آنان در نظر نمی گیرد. ترس و وحشت از فرداها به حدی بالا است که به طور کامل اعتماد و باور مردم را نسبت به دست اندرکاران قدرت از بین برده است. مردمی که بارها برای رسیدن به یک هدف از همه ی هستی شان گذشتند، امروز احساس می کنند که نه تنها مؤفق نشده اند که در بسیاری موارد دچار بحران های حادتر نیز گردیده اند.
جامعه ای که خسته از دردهای پیشین است، هنوز هم علاوه بر هزینه های روانی سنگین، زندگی اش به قمار زده می شود.
وقتی در بده بستان های دیپلماتیک، از رفتارهای احساسی، هیجان آمیز و نسنجیده پرهیز نمی شود، وقوع حوادثی چون فاجعه دردناک و تکان دهنده بامداد دوشنبه در کابل که منجر به کشته شدن و زخمی شدن شمار زیادی از هم وطنان بی گناه مان گردید، چندان هم دور از انتظار نیست.
متأسفانه علی رغم حمایت همه جانبه ملل جهان، رئیس جمهور مکررا" به اثبات رسانیده است که توانایی اداره کشور بحران زده ی افغانستان را ندارد. بحران های داخلی و خارجی برآمده از ساختار و سیاست های غلط دولت، سرنوشت مردم ما را با مخاطرات جدی رو به رو کرده است.
با استناد به ناتوانی دولت کنونی در شناسایی و دفاع از منافع ملی و حیاتی کشور و عاجز ماندن آن ها از حل مسائل و مشکلات داخلی و نداشتن شایستگی و صلاحیت مدیریت کشور، باید خیلی زودتر از این ها در خصوص تغییر ساختار و شکل گیری هر چه عاجل تر یک وحدت و اراده ملی برای خروج اضطراری از این بحران ها صورت می گرفت، اما آن چه اکنون در افغانستان در جریان است، در اذهان بسیاری از ناظران مسائل و تحلیل گران سیاسی، یادآور تاریخ مستبدانه و حاکمان دیکتاتور گذشته در افغانستان است.
صرف نظر از این که عوامل موجد ناامنی ریشه ی داخلی دارد یا خارجی، دولت افغانستان امکان مقاومت و دفع حوادث تکان دهنده ای را که منجر به تلفات مردمی می گردد، دارد؛ اما دردمندانه باید گفت که به نظر نمی رسد این حوادث دردناک جز ابراز تأسف برای مقامات امنیتی افغانستان حساسیت و نگرانی دیگری را برانگیزد. ناکارآمدی نیروهای امنیتی در حفظ و تحکیم امنیت بارها از سوی محافل سیاسی هشدار داده شده است که باید در خصوص برخی مسئولیت ها، تجدید نظر صورت گیرد، اما رفتارهای رندانه دیپلماتیک، نمی خواهند چشمان خود را به سوی واقعیت ها بگشایند.
و پیدا نیست که سرانجام فریاد دادخواهی مردم ما از کدامین حنجره بر می خیزد؟
وهرم آتش دل این مردم از زبان چه کسی سر بر می کشد؟
در دوشبی که از حادثه خونین کابل می گذرد، من و شما در اطاق های خنک و بسترهای نرم خویش لغزیدیم و به خواب رفتیم، اما مادری که به انتظار شنیدن صدای در و قدم های کودکش تا قیامت باید دیده بر در بدوزد، هر لحظه ساطور بر سینه اش فرود می آید.
آن مادر چقدر خون از جگر باید برآورد که غسل شهادت کودکانش کند؟
آقای رئیس جمهور!
این مادر تکه های کودکان اش را از میان سیاست های شما جمع می کند نه از میان انفجار تروریستی!
شمایی که با تطمیع این یا آن گروه مسلح با هدف خنثی سازی موقف آنان، تنها، به فکر آرامش کاخ ریاست جمهوری خود تان بودید!
می دانید که در سیاست شما که بیش از همه ی گذشتگان در معرض انقباض و انبساط است، تصمیمات ناگهانی چقدر می تواند برای مردم خرد کننده و مهیب باشد؟
مجموعه ی تحت هدایت شما ثابت کرده اند که تا چه میزان نسبت به انجام وظایف خود در قبال شهروندان شما بی مسئولیت و غیر متعهد هستند. آیا می توانید صرفا" با صدور بیانیه و محکوم کردن جنایت بامداد دوشنبه، قربانیان حادثه را به خانواده های شان باز گردانید؟
آیا می توانید شوک و ترس روانی مرتب بر مردم را با نمایش چهره ی آرام و خون سرد تان، جبران نمایید؟
کودکانی که حتی یک بار حلاوت زندگی را حس نکردند، به کدامین گناه کشته می شوند؟
آقای رئیس جمهور!
تداوم حادثات کنونی و افزایش تلفات غیر نظامیان، سرانجامی جز بروز تنش های هر چه بیشتر ندارد؛ این یک هشدار تاریخی به همه ی ماست.
دستگاه دیپلماسی شما همچنانی که عملا" به طالبان بیشتر از حد بها داد، تاوانش را امروز مردم ما پرداخت می کنند، مسئولیت خطای دید ناتو را نیز بر عهده دارد!
این پاسخ را شما باید بدهید که چگونه می شود که ناتو با دایره وسیع امکانات و توانایی بالای خود زنان و کودکان بی گناه ما را با موج جنگ طالبان و خشونت خواهان طالبانی اشتباه می گیرد؟
مرحبا به این همه آرامش روحی و امنیت روانی شما!
راستی وقتی که شما نه به عنوان یک رئیس جمهور که در قالب یک پدر، در خلوت خانه ی تان، دل به حلاوت خنده ها و شیطنت های کودک تان می سپارید، به رخدادهایی چون حادثه صبح دوشنبه کابل چگونه نگاه می کنید؟

مهسا طایع، ۱۸ سرطان ۱۳۸۷